زانیار

آنقدر ” دوستت دارم” های فروخورده

توی گلویم تلنبار شده

که تمام حرف هایم را

-تا به دهان برسد-

به خود آغشته می کند

بعید نیست همین روز ها

توی یک مکالمه ی معمولی

بقال و میوه فروش محل را

به خودم عاشق کنم

• زانیار

باران
دو بار
صورتم را
خیس می کند

-زانیار

هرچند آرامتر
گرچه گاهی دردناک
هنوز با تمام قلب
دوستت دارم

-زانیار

“متون”
جمع مکسر متن نیست
“من” است
که “تو” را در آغوش گرفته است.

-زانیار

ندارمت اما
مدام شعر می بارمت

ابرها در دوردست ها می بارند اما
قطره ها
سرانجام
به آنجا که باید می رسند!

-زانیار

نشد جدایمان کنند..
نه با هم بودیم
نه در کنار هم

ما فقط عمیقاً
به هم آغشته بودیم!

-زانیار

احمد رضا شاهرخشاهی دوست خوبم در جواب به ترافیکانه های من :

سخن هایت چه خوب از عقل من دیوانه می سازد
بزن حرفی که در گوشم صدایت خانه می سازد

تمام راهم از شوق دوباره دیدنت پر شد
و لبخند غزلناک ات “ترافیکانه” می سازد

مرد آزادی بودم
مردی قوی …
تا اینکه چشم های تو را دیدم و
به تو مجبور شدم

-زانیار

بعد از تو فهمیدم
که دو نفرم
یکی که تمام اش به تو مشغول است
و دیگری که
هوایش را دارد
به جایش نفس می کشد
راه می رود
سر کار می رود
می خوابد
و زنده می ماند

-زانیار

به تو فکر می کنم
وعطرت
تمام فضای ذهنم را
آغشته می کند

بعدها
شعرهایم را نمی خوانند ،
می بویند.

– زانیار